Περι γραμμων

-Η κινηση

ξεκινα

απο τα δαχτυλα.

-Το παρατηρει 

κανείς αυτο;

-Συγκεκριμενα, οχι.

Αλλα ειναι αυτο,

που βοηθα εν τελει

στο να δοθει πορεια

κατευθυνση

και υφος,

στην κινηση.

Αλλωστε το θεμα,

στο χορο

να παρουσιασεις 

μια κυμαινομενη

γραμμη δεν ειναι;

Τεθλασμενη γραμμη

που προσαρμοζεται

στην δικη σου ευθεια.

Ημιευθεια καλυτερα.

Με σημειο Ο,

καπου,

στην δεκαετια του ’90.

Ή μηπως ημιτονοειδης;

Να σε κοβω ξανα

και ξανα,

ατελειωτα,

ανεξαρτητα

με την δικη σου πορεια.
Ανεξαρτητα απο
την διαφορα
φασης.

Σιγουρα,

δεν ηταν δυο ευθεις,

που απλα συναντηθηκαν

και τραβηξαν γι’αλλου.

Οι συναρτησεις τους,

ειχαν πολλα κοινα σημεια,

για να εχουν τοσο

διαφορετικες κλισεις.

Μια σταθερα βεβαια,

αλλαζει τα πραγματα παντα.

Ξαφνικα, 

οι ευθεις με κοινη κλιση,

αλλαζουν ακαριαια.

Μοναδικη λυση,

ο μηδενισμος της σταθερας.

Παραγωγιση '

Το τονιζω αυτο.

Ενα "+β" στο "αx" μου,

ειναι ικανο

για ολικη

μεταστροφη,

μετακλιση.

Μα, 

ειναι αδυνατον

να αντισταθω

στην μετακληση.

Καθε φορα,

που με τραβας

ξανα

στο σημειο τομης.

Ακροτατα

εχουν ηδη 

υπαρξει πολλα.

Και αλλα τοσα,

σημεια καμπης.

Τιποτα δεν αλλλαξε.

Ή μαλλον,

ολα αλλαζουν 

διαρκως.

Οταν παιζω,

η μουσικη

για μενα,

ειανι γραμμες.

Σαν ρευματα

που τρεχουν,

πρασινα σε μαυρο

φοντο,

ετσι φανταζομαι,

παντα τους ηχους,

τους χρωματισμους.

Σαν καρδιογραφημα.

Αλλα ουτε ετσι ακριβως.

Αλλοτε καμπυλες,

αρμονικες,

αλλοτε ακαθοριστες

αιχμες και

αποτομες εναλλαγες.

Αλλαζουν τα επιπεδα,

αλλαζει η ταχυτητα.

Χορος, μουσικη,

φυσικη.

Ειναι αυτη,

η λεπτη γραμμη,

που ψαχνω

να βρω.

Υπαρχει,

οσο θελουμε,

να υπαρχουμε.

Μεχρι,

να αποφασισουμε,

πως δεν θα

ξαναεμφανιστουμε

ποτε,

στο ιδιο πεδιο,

το μαγνητικο,

βαρυτικο,

χωροχρονικο.

Μα, ολα αυτα,

δεν υπαρχουν.

Αρα τι ψαχνουμε;

Εισαι το

πιο ομορφο χαος.

Και οταν,

η εισβολη μου εκει,

επανακινει

παραγωγη ρευματων,

οι ευθεις αποκτουν ξανα,

τις παλιες τους θεσεις.

Συνθεσεις.

Και ξαφνικα, 

μολις βρεθω στον ιδιο χωρο,

σε συγχωρω.

Μαλλον και συ.

Κατι ζητας,

κατι ζητω,

συζηταμε.

-Εχεις πολυ ωραιες

αποψεις,

πρωτοτυπες,

ενδιαφερουσες

που ομως,

δεν ταιριαζουν,

με την κοινη μας 

γραμμη.

-…..

Συγγνωμη,

που δεν ειμαι,

αυτο που θελατε.

Κι’ο μονος λογος,

καυλα που με στεναχωρησες,

ειναι γιατι στα ματια μου

δεν βρηκες

αυτο που ηθελες.*

Πλεον,

το γραμμικο

συναισθημα,

αποτυπωνει

καλυτερα,

την  γραμμικοτητα
της προγραμματισμενης

πραγματικοτητας.

Της πραγραμμικοτητας.

Μαλλον ειμαι μικρη

και οι γραμμες,

μου φαινονται

μονοτονες.
Αλλο η σταθεροτητα
στην υπαρξη,
αλλο η
μονοτονια,
στην πορεια.

Υπερβολες.

Σε αλλα τεταρτημορια,

αλλα προσημα.

Αλλο spin 

στο τροχιακο μας.

Ισως να ταν τυχαιο,

καποιου ειδους

κβαντικο τροχαιο.

*cortes - αφη ρημαδα

Διηγημα part 6

Καθοταν παλι, ηλπιζε να μπορουσε να γυρισει σε κεινες τις χειμωνιατικες μερες. 

Τοτε που περιμενε αυτες τις φθινοπρωινες μερες, που θα 'ταν αγκαλια...

΄Ηταν μονη της και δεν τολμουσε να προφερει καν το ονομα του, δεν τολμουσε καν, να σκεφτει την υπαρξη του. Γελουσε με την γαμημενη της ζωη και προσπαθουσε να γινει κυνικη, μα εβλεπε πως δεν ειχε νοημα.

Η μουσικη ειχε ξεκινησει και τα προσωπα πλησιαζαν, μα πλησιασαν και αντι να χορεψουν, βγηκε κατι αλλο.

Κατι αβολο, επωδυνο.

Κατι τοσο περιεργο, που έμεινε παρατημενο καπου, να αργοπεθαινει, γιατι δεν καταφεραν να το σκοτωσουν αλλα δεν ψηθηκαν να του δωσουν και ζωη.

Το μεγαλυτερο λαθος, ειναι το οτι τον ειχε ενταξει στο παιχνιδι της. Μεγαλο λαθος. 

Η προβλεψη οσο σωστη κι’αν ειναι, δεν συμπεριλαμβανει ολες τις συνιστωσες.

Και ετσι, εχασε.

Τον εχασε.

Τα εχασε ολα.

Και εκλαιγε, μια γοερη μελωδια, που εθρεφε τα αδυναμα φτερα της να γινουν ολοχρυσα και να πυρακτωθουν ξανα.

Στην φωτια της ζωης να παραδωθουν, στον ερωτα της δημιουργιας, σε αυτο που συνηθιζε να αγαπα.

Οσο οι μερες περνουσαν, τοσο απωθουσε τις πληγες, την ψυχωση, τον πονο.

Κρατουσε ολα εκεινα τα ονειρα, που δεν μπορουσε να πεταξει ακομα.

Δεν ειχε πια κουραγιο για αυτοκριτικη, αλλωστε, να βελτιωθει τωρα γιατι;

Ειχε χασει και ειχε αποσυρθει απο την ενεργο δραση.

Τα 'χε ρισκαρει ολα, μα δεν ειχε μετανιωσει τιποτα.

Μονο φοβοταν, πως δεν ψελισε ποτέ το πόσο ερωτευτηκε, το πόσο μαγευτηκε, το πως καταφερε να βγαλει φτερα.

Πως ενιωθε να λιωνει και πως να μην χωραει το σωμα της όλο το συναισθημα.

Ηταν ο,τι πιο ομορφο ειχε ποτέ τολμησει να διανοηθει. 

Τίποτα που ονειρευτηκε, δεν ειχε προσεγγισει στο ελαχιστο τα βιωματα της.

Ειχε συνειδητοποιησει γιατι αξιζει να ζεις και όχι να ονειρευεσαι.

Δεν ειχε λογια να πει, πως ειχε εμπιστευθει, πως ειχε νιωσει μες την αγκαλια του, υπο το βλεμμα του, πως ειχαν τραγουδησει μαζι, πως επαιζαν.

Δεν ηθελε να τα πει, ηταν δικα της αυτα. Ηταν ολα οσα ηξερε μα ηθελε για κεινην. Μονο για κεινην. 

Οπως ηθελε και κεινον, μονο για αυτην.

Μα δεν του το χε πει ποτέ.

Ηταν παντα τοσο χαλαρη, δεν φανταζοταν το τελος τους.

Δεν γινοταν να ειχε ερθει.

Όχι.

Όχι.

Αποκλειεται.

"Θα γυρισει", ψιθυριζε στον εαυτο της για να κοιμηθει τις νυχτες και αλλες παλι φορες εκλαιγε μεχρι να αδειασει απο συναισθημα και κοιμοταν πριν ξαναγεμισουν οι ασκοι με δακρυ.

Αποκομμενη απο το εξωτερικο της περιβαλλον, αποστασιοποιημενη, περνουσε ηρεμα τις μερες. Με τα βιβλια της, τα τραγουδια της, τους φιλους, τις μπυρες.

Όπως εκανε και κει, αποκομμενη απο το παραληρημα, τον αγαπουσε και όποτε επεστρεφε στην ρεαλιστικη διασταση, δεν μπορουσε να διανοηθει την τρελα και τον πονο που ενιωθε.

Όποτε προτιμουσε να επιστρεψει,

σε κεινο το λευκο τετραγωνο χωρο, με την αδιαφορη θερμοκρασια και την μηδενικη διακοσμιση.

Εκει που υψωσε το μεγαλυτερο τειχος για να αντεξει τον μεγαλυτερο ερωτα και τον χωρισμο απο το ονειρο.

Εκει που βλεπε τα ονειρα της να πραγματοποιουνται και ταυτοχρονα να γκρεμιζονται, εκει που προσπαθουσε να πεισει τον εαυτο της πως σημασια δεν εχει το συναισθημα, μα το τι στοχους εβαλες και το τι σου προτειναν οι φιλοι σου.

Εκει, που ηθελε να μεινει για παντα.

Εκει που οταν εβγαινε απο την πορτα , ηξερε πως θα κλεισει πισω της, μαζι με την πορτα στα συναισθηματα της.

Δεν μπορουσε να τα αντιμετωπισει, ενιωθε ολα τα συναισθηματα που ειχε ακουσει ποτε πως υπηρχαν, ο,τι ειχε περιγραφει σε όποιο λογοτεχνικο βιβλιο ειχε διαβασει και ο,τι ειχε δει ποτέ της σε ταινια.

Ολα μαζι.

Χωρις καποιο να υπερισχυει, χωρις καποιο να διακρινεται.

Και ο τοιχος υψωνοταν, οσο πλησιαζε ξανα στην πολη,

στο χαος που εμοιαζε με ο,τι εκρυβε.

Εκει που θα επρεπε πια, να ζησει, ετεροκαθοριζομενη, βαδιζοντας στους υπαρχοντες και ορατους δρομους απο τα ματια των αλλων, βασιζοντας το μελλον της, στο απτό γνωριμο μονοπατι, στην πεπατημενη. 

Λιγο πιο συνθετη , λιγο πιο περιπλοκη.

Αλλα χωρις κανενα δικαιωμα να ονειρευεται, χωρις δικαιωμα να ελπιζει, χωρις νοημα.

Με πολλους στοχους, αλλα κανενα νοημα.

Οι μηνες που ερχονταν, θα ταν γεματοι ικανοποιηση μα χωρις χαρα.

Φοβοταν παλι, μην τυλιχθει απο κεινο το πεπλο, το παλιο, μα δεν πιστευε πως θα γινοταν κατι τετοιο.

Ηλπιζε δηλαδη.

Θα ξαναπιανε το δρομο για μια τελειωση προσωπικη, μεχρι να βρει κατι που δεν πιστευε πως βρισκεται.

Δεν ηξερε που πηγαινε.

Ηθελε μονο, να εξυψωθει διανοητικα, εκφραστικα.

Ηθελε να γνωρισει μα να μην σχετιστει.

Δεν αντεχε κατι τετοιο.

Χρονιά με πτυχια, με συναυλιες, με ταξιδια.

Χωρις δευτερο εαυτο, χωρις μεγαλο αδελφο, χωρις διανοητικη σταθερα, χωρις καλλιτεχνικο παρτενερ, χωρις ερωτα.

Ωραια ξεκινουσε...

Μισουσε αυτην την ηρεμια.

Τοσο υπερεκτιμημενη.

Ηθελε ρισκο, ηθελε τρελα, ηθελε κλαμα και γελια.

Βασικα ηθελε εκεινον ή εστω τον δευτερο εαυτο της.

Μα ολα ειχαν χαθει.

Απεμενε μονη, με μονο κινητρο την ικανοποιηση και την επιτευξη στοχων.

Αγνοουσε επιδεικτικα τα κοινωνικα στερεοτυπα και τωρα ζητουσε καταφυγιο στην σιγουρια της αποδοχης αυτων για να ορθοποδησει.

Μα πιο πολυ απ’ολα, την στεναχωρουσε, που δεν ειχε δικαιωμα να τον σκεφτεται, ουτε και την ελπιδα να τον δει και να τον ζησει.

Κανενα νοημα.

Και μ’αυτες τις σκεψεις, μουσκευε ξανα τα χαρτια της λες και θα καταφερνε με τα δακρυα της να σβησει ενα-ενα, ολα τα ονειρα που ειχε.

Ici Rien - Εδω τιποτα

ντοκιμαντερ, φρουτα

μπυρες και αντιβιωση

 ανοιγμενα τα βιβλια

διπλα μαζι με τα τετραδια

μισογραμμενα με σημειωσεις

αστα γι’αυριο

τωρα εχουμε επανασταση!

σορρυ που δεν σας παιρνω τηλ

αλλα νομιζω κοιμαστε τωρα

αν πετυχει θα τα μαθετε αλλωστε

θα βαλουμε επιτελους

 στην πλατεια Κυψελης

αυτη την μεγαλη χυτρα

που θα μαγειρευουμε

και θα τρωμε ολοι μαζι

και που ξερεις, ισως βγει

και ο δικος μας Οβελιξ!

θα δειτε και στου Αγιο Θωμα την πλατεια

ολα τα μαγαζια

 να ενωνονται σ’ενα

και για να φτανουν οι καρεκλες

θα βγαλουν και της εκκλησιας

και μετα, σιγα-σιγα

τα δημοτικα σχολεια

θα σταματησουν

να ειναι τα ιδανικα σποτ

για νταραβερια

γιατι δεν θα χουμε νομους

και δεν θα υπαρχουν ιδιωτικα

-μονο κοινωνικα ιατρεια

και γω θα ειμαι πολυ χαρουμενη

σε ολα τα μαγαζια

που δεν θα ειναι πια μαγαζια

θα βλεπεις ανθρωπους μαζι

να φτιαχνουν σαπουνια και λικερ

να μαθαινουν γλωσσες

ιστορια και μουσικη

θα βλεπεις ανθρωπους μαζι

για μια καινουρια ζωη
και επιτελους θα 'χουμε
δομες με δημιουργικη γραφη

οπως φανταζομουν  μικρη

και διαβαζα πολλες φορες

το παραμυθι χωρις ονομα

και μετα εκλαιγα που δεν θα μπορουσε

να γινει αυτο στις μερες μου

και μετα σκεφτομουν τι ωραια που θα ταν

να μην υπηρχαν τα λεφτα οπως στην Σπαρτη

με τον Λυκουργο που τ'αχρηστευσε

και τι καλα που θα ταν, να χαμε

αμεση δημοκρατια και  πολεις-κρατη

και οποτε ρωτουσα γιατι δεν αλλαζουμε κατι

κανενας δεν ηξερε να μου απαντησει

κι’ετσι προσπαθουσα να καταλαβω γιατι

να 'ναι πιο σπουδαιο το να 'σαι γιατρος

απο το να 'σαι φουρναρης

και μεγαλωνω και τρομαζω

γιατι δεν ξερω απο που να ξεκινησω

σε ποιον να πω να φερει το αλατι

σε ποιον την χυτρα

με ποιους για ποιους;

εμεις για μας

ε , αντε

“η ελαχιστη μοναδα διαιρεσης

δεν ειναι το ατομο

αλλα η κοινωνια” 

και γω γι’αυτην τι κανω;

…θα σου γραφω τραγουδακια

με τα πιο ομορφα στιχακια

για ρεφρεν (;)

και η κοινωνια χεστηκε.

Βοηθεια ρε.

ce n'est pas un signe de bonne santé  mentale

 que d’ être  adapté 

 à  une société malade 

Δεν ειναι σημαδι

καλης πνευματικης υγειας

το να εισαι προσαρμοσμενος

σε μια αρρωστη κοινωνια

το φοιτιτικο καψιμο

ειναι διεθνους φημης

να πω “ειδικα του σεπτεμβρη”

ψεμα  θα ‘ναι

λες και δεν λεμε τα ιδια 

ολους τους μηνες.
Αντι για διαβασμα,
μορφωση και γνωση.
*εστω ηταν προλογος

Ici rien - Εδω τιποτα

Πώς να ξεπερασετε ενα αγαπημενο σας προσωπο

Κοιταξτε,

το πρωτο βημα

ειναι αυτο που σας απομακρυνε την τελευταια φορα

απο κοντα του

συγχαρητηρια το εχετε κανει ολοι.

το δευτερο ειναι να πεσετε για υπνο

**σε περιπτωση αϋπνιας βαλτε τα κλαματα

μεχρι να εξουθενωθειτε και να κοιμηθειτε

οταν ξυπνησετε δοκιμαστε να κοιμηθειτε ξανα

αν δεν τα καταφερνετε βρειτε προσβαση στο YouTube και δειτε ολα τα βιντεακια του Τιτκωβ.

( εκτος αν θελετε να ξεπερασετε τον Τιτκωβ, τοτε μην το κανετε). 

Δειτε μονο τον Κασιδιαρη με τα Τελεταμπιζ.

Παραλληλα πιειτε παρα πολυ νερο και μετα πατε για κατουρημα.

Αυτο καντε το πολλες φορες.

Μετα, αφου δυσκολευεστε να ασχοληθειτε με την ζωη και να την αντιμετωπισετε καντε μια προσπαθεια για την Ζωη. Δειτε εξισου πολλα βιντεακια, χωρις να μεινετε στον πολιτικο λογο αλλα με επιλεκτικη ακοη σταθειτε μονο στις γειωτικες ατακες. 

Αναρωτηθειτε.

“Εχω τον λογο;” 

και οταν καταληξετε, 

“Τι ειπα; Τί είπα; ΤΙ ΕΙΠΑ;”

αναψτε ενα τσιγαρο.

Αν δεν καπνιζετε,

χμ.

Αναψτε ενα τσιγαρο. Ουτε γω καπνιζω

αλλα μερικες φορες χρειαζεται.

Βρειτε το πιο αδειο σημειο του τοιχου ή του ταβανιου και κοιταξτε το επιμονα. 

Προαιρετικα, ακουστε Παυλιδη.

Μεχρι εκει να δειτε το αγαπημενο προσωπο.

Αν δεν το δειτε, συγχαρητηρια το ξεπερασατε.

Για ολους εμας που δεν τα καταφεραμε ετσι ευκολα, ξανα κλαματα. Εαν υπαρχει το κουραγιο βρειτε αλκοολ.

**Μην Σκεφτειτε Ολα Οσα Σας Ειπε**

• ναι ξερω πως τωρα ολοι σκεφτεστε τι σας ειπε, αλλα δεν βοηθαει να τα παρετε στα σοβαρα. 

Η μονη ατακα που πρεπει να λαμβανεται σοβαρα ειναι το “ωραιος κωλος” “ειναι τεραστιο”  ή κατι παρεμφερες. Αυτη η αποψη να λαμβανεται σοβαρα και δεν τροποποιειται.

                      ‘εμενα μου χαν πει και “ωραιο σχημα προσωπου - ωραιο χρωμα δερματος” θεωρω μπορω και αυτα να τα κρατησω’

Φρασεις όπως:

“ σε αγαπω οσο κανεναν στην ζωη μου”

“μου εχεις αλλαξει την ζωη 180 μοιρες”

“και να χωρισουμε εγω ακομα και μετα απο ενα χρονο θα σε θελω και θα σε κυνηγω”

“ αν βρω αλλη γκομενα…… δεν θα βρω αλλη γκομενα”

“ειμαστε φτιαγμενοι απο το ιδιο υλικο”

“εγω θα σε φασωνω οποτε γουσταρω κι ας πηδιεσαι μ’ολη την Αθηνα"

ΜΗΝ  πεσετε στην παγιδα ΟΥΤΕ να τις διαγραψετε ως ουτοπκες, ψευτικες και τα σχετικα- διοτι την ωρα που ειπωθηκαν ισχυαν- ΟΥΤΕ ομως να αναρωτιεστε το που πηγαν ολα αυτα τα συναισθηματα- διότι η χρονικη διαρκεια για την οποια ισχυαν μπορει να ηταν απο 2 λεπτα, 2 ωρες, 2 μηνες ως και 2 ζωες αλλα για να πρεπει να το ξεπερασετε μαλλον δεν ειναι αυτη η περιπτωση.

Τελος, ΜΗΝ πειτε τις μπαρουφες, “δεν θα ξαναερωτευτω, δεν θα ξαναγαπησω, οι ανθρωποι δεν αξιζουν, ολα ειναι ματαια (είναι και γι'αυτό γουστάρουμε)” .

Αν θελετε να τα πειτε, ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ. 

Επιστροφη στα βασικα.

Θανατος στα αφεντικα. Νταξει και αυτο, αλλα..

ευκαιρια να ασχοληθειτε με τα υπαρξιακα σας βουτωντας στην φιλοσοφια. 

ΜΗΝ πατε να διαβασετε τα θεματα που συζητουσατε. 

Άλλα, καινουρια βρειτε.

Και καινουρια  τραγουδια.

Πως νιωθετε;

Παρτε τηλεφωνο φιλους. 

Καθιστε στην  γωνια πινοντας μονοι και κλαιγοντας.

Αν σας βγει, φωναξτε καντε ενα show.

Γελαστε με την γαμημενη σας ζωη.

Με πολυ χιουμορ και πολυ πονο.

Πληγωθειτε στην συνειδητοποιηση.

Καντε κανιβαλιστικο σεξ, αποζητωντας ατομικη ηδονη.

Προσοχη ομως, θα θυμαστε καθε φορα ποσο σκατα ειναι το σεξ χωρις τον ερωτα.

Ειναι κενη εμπειρια. 

Αν και σε σχεση με αλλες κενες εμπειριες, ειναι πολυ καλο.

Αν δεν τα εχετε καταφερει  και εχετε τοποθετησει το τελος της σχεσης σας στα  γεραματα, γιατι θα ξαναειστε αδελφια στα 40 σας, θα παντρευτειτε στα 35 ή θα βρεθειτε στο μελλον σε μια κλινικη, απλα σκεφτειτε πως ειναι ωραιο να περασετε ομορφα τα χρονια ως τοτε.

Ακουστε bloody hawk και Cortes. Η μαμα μου πιστευει οτι δεν μου κανουν καλο. 

Μουτζουρωστε άσκοπα τετραδια, μεχρι να αρχισετε να σκεφτεστε πόσο χαρτι παει χαμενο και  πως πρεπει να σωθει ο Αμαζονιος.

Γενικα αρχιστε τις αφηρημενες σκεψεις και διαβαστε απειρα blogs.

Ίσως μια απο τις φορες που θα βγειτε, γνωρισετε καποιον που θα σας τραβηξει πισω στην ζωη.

Κατα προτιμηση, ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ.

Διηγημα part 5

Στριφογυρνουσε ξανα σε αυτο το αβολο κρεβατι που πλεον της ανηκε σε αυτο το ζεστο σπιτι. Αυτο το κρεβατι στην σοφιτα ειχε μια μαγευτικη θέα απο το μπαλκονι μα και ενα πολυ χαμηλο ταβανι. 

Παντα κατι μακρινο σκεφτοταν και κατι κοντινο την επνιγε. 

Ο,τι και να ελεγε, το ηξερε. Δεν αντεχε αλλο την αναμονη, το κενο. Ενα κενο γεματο φρικες. Οχι αλλο.

Μα ολα αυτα με χαμόγελο τα σκεφτοταν. Το ηξερε πως ολα θα πηγαιναν καλα. Ναι, ετσι ηταν.

Μα τα θηρια μεσα της παλευαν. Ανα πασα στιγμη να ξεσκισουν την σαρκα της εκβιάζοντας την σε κινησεις ατοπες. Αλλα αυτο το ειχε μαθει. Δεν τρελαινοταν πια, δεν αφηνοταν ερμαιο του μυαλου της. 

οχι πια. Ηταν πολυ πιο δυνατη, πολυ πιο σιγουρη. 

Έτσι κυλανε τα πραγματα, οι μερες, οι μηνες. Ειχαν περασει τοσοι απο κεινες τις χιονισμενες βραδιες που μολις τον γνωρισε. Ειχαν ερθει βραδιες καυτες, καλοκαιρινες, τοσο διαφορετικες μα με εναν κοινο αξονα να τις σημαδευει .

Θα τον ζουσε επιτελους αυτον τον ανθρωπο . Ναι, δεν υπηρχε περιπτωση να αφησει την ευκαιρια. Ο ασυνειδητος οργανικος- ψυχοσωματικος εαυτος της την πολεμουσε, ετσι το ενιωθε. Αλλα δεν θα αφηνε τιποτα να της στερησει το βιωμα. Καμια καριόλα , κανεναν φοβο. 

Εχουν ενα κοινο οι καριολες και οι φοβοι. Γαμανε ψυχολογιες. 

Δεν πραγματευοταν το μελλον της. Δεν θυσιαζε προσπαθειες και κοπους. Οχι. Τους ειχε δει ξανα, αργα και βασανιστικα να μετασχηματιζονται . Και τωρα αυτο θα γινοταν . 

Ενα χαμογελο. 

Εκλεισε τα ματια θυμηθηκε μια προς μια τις ελαχιστες ως τωρα αγκαλιες τους. 

Ξεχωριστες και μπερδεμενες. Αμηχανες. 

Ανυπομονουσε. Η καρδια της βρισκκοταν σε φλογες και σιγοεκαιγε, παλλοταν ολο και πιο γρηγορα αλλα και πιο δυνατα . 

Ποσο ακομα...

Μα ειχε τα πιο γλυκα ματια , ενα καφε που αναμεσα στον πονο και την γλυκα προδιδε ενα μυστηριο και αυτη τα ενιωθε παντα προκλητικα . 

Ηταν η μεγαλυτερη προκληση . 

Και αξιζε τον κοπο .  Και θα το παλευε οσο μεσα σε αυτα τα ματια εβρισκε αυτο το περιεργο “κατι". 

Μερικες φορες δεν ηξερε να το ονομασει ακριβως . Δεν ειχε και πολυ νοημα . 

Μια υπερβαση. Αυτο ενιωθε πως μπορουσε να κανει για κεινον. Αντοχων, οριων, συνολικα του εαυτου. Υπερβαση. 

Δεν ηταν λογικο, ουτε συνηθισμενο. Ισα-ισα πολλλακις κατακριταιο απο τριτους. 

Ποιος ξερει καλυτερα απο την διαισθηση;

Κανείς. 

Και η πληροτητα θα ερχοταν, οχι η ηρεμια μα η πληροτητα . Ολο ενα και μεγαλυτερο το χαος που ανοιγοταν, μα ολοενα ευκολοτερο να το χαρεις.

Δεν τρομαζε πια. 

Ηταν η κουκλα και αυτενεργουσε. Και ο καβαλιερος περιμενε τα σηματα για να κανει τις φιγουρες που ηξερε. Μα αυτη η νεα τεχνοτροπια καπως τον μπλοκαρε. Ειχε προθεση και  ταλεντο , ενιωθε και αυτος την χημεια με την παρτενερ του μα ειχε αφεθει στην βεβαιοτητα των δικων της κινησεων . 

Ειχαν μια χαρη και εναν δυναμισμο που πρωτη φορα εβλεπε. Δεν ειχαν χρονο για προβες, καθε εμφανιση ηταν τελικος . Μα θα χορευαν. 

Και αυτος ο χορος θαηταν ο πιο ρομαντικος, ο πιο παθιασμενος, ο πιο εντονος , ο πιο εκφραστικος. Ηθελαν δουλεια, πολλη δουλεια, μα ενιωθαν το δυναμικο να υπαρχει και γι' αυτο κανενας δεν τα παρατουσε . 

Μα οπως συνηθως συμβαινει με τους κορυφαιους , φοβουνται τις προβες που τους δυσκολευουν . Συνηθως ολα ειναι ευκολα..... οποτε γινονται αναβλητικοι. 

Αλλα οχι.

Τερμα οι δικαιολογιες. Αλλωστε και οι προβες ηταν εξισου υπεροχες. 

Δεν ηταν θεμα τεχνικης, εμπειριας ή βηματων. Ηταν το συναισθημα που υπηρχε και δαμαζε καθε πραξη. 

Η μουσικη ξεκινησε και τα δυο προσωπα ολο και πλησιαζαν……...

Χρονικο των ημερων.

Αγχόνη.

Αγχωνει. 

"Καλως ορισατε στο παρτυ μας".

Ο υπογραφων, κ.Λακαν.

Ειστε ολοι καλεσμενοι στο παραληρημα.

Μην  αρνηθειτε την προσκληση.

Αισθηση πνιγμου;

Πρωτη φορα το ακουω.

Μαζες; Συμβολικο;

Ψυχρα γελια.

Προσωπα με φρικη.

Ματια, γεματα πλανη.

Οργη, μισος και απογοητευση.

Ανθρωπινη βλακεια.

Φαντασιακη ανωτεροτητα.

Αποχη και διχασμος.

Ποιος ειναι ο εχθρος;

Κριτκη απο διανοουμενους.

Κριτικη ακι απο ηλιθιους.

Κριτικη κατευθυνομενη.

Προτεινω αποδομηση.

Κοντρα σε καθε αρχη.

Νεα δομη. Ουτοπικη;

Συνειδηση ταξικη.

Γνωση απαραιτητη.

“Ειμαστε οι προαγγελοι του χαους”. 

Φωτια στις τραπεζες.

Η βαθμιδωση των ταξεων,

δεν αποτελει αλλοθι.

Παρεμβαση απο τον οικοδεσποτη.

-Πειτε μας κ.Λακαν.

-ΑΤΜ και ΜΑΤ. 

-Ναι, ναι, γινατε αντιληπτος.

 Fb, youtube, blogger, bandcamp, eclass. 

Καπως ετσι, καταφερνω να την παλευω. Μεσα στον πανικο, το κοινωνικο παραληρημα, αυτο το μεγαλο ψυχωσικο επεισοδιο στο οποιο προσπαθουν να μας βαλουν. 

Καπως ετσι παγωνω το χρονο.

Καπως ετσι σταματανε οι φρικες που μου επιβαλλουν και ερχεται ο χωρος για τις δικες μου. Αλλα αυτες ξερω καλα να τις διαχειριζομαι οποτε ολα κουλ.

Καπου αναμεσα στο bandcamp και στο eclass ειναι χαμενες οι σκεψεις μου. Προεκτασεις του διπολου, τεχνη-επιστημη και λιγο πιο συγκεκριμενα του ιατρικη- μουισκη. 

Εδω ο κοσμος καιγεται και γω…

“πιο πολυ με τρομαζουν οι συζητησεις των διπλανων στον δρομο” η φωνη του edeka  απο πισω παγωνει τα δαχτυλα μου στο πληκτρολογιο. Ναι, καπως ετσι.

Σημερα ευχομουν, να κρατησω την ψυχραιμια μου. Με μικρες απωλειες, τα καταφερα.

Οταν εισαι μεσα στην ρουφηχτρα αδυνατεις να αντληφθεις πολλα.

Την ωρα του τυφωνα, δυσκολο να αποστασιοποιηθεις.

Νιωθεις μπλεγμενος ακομα κι’αν δεν μπλεχτηκες μονος σου.

Εμπλεκεσαι.

Και το συλλογικο ασυνειδητο κατασπαραζει και τα τελευταια σημαδια λογικης.

…..οποτε, ας στρεψω εστω για λιγο το βλεμμα μου αλλου για να καταφερω με περισσοτερη υπομονη να αντιμετωπισω τις μερες που ερχονται. 

Ισως ακουστει χαζο, μα η επιστημη δεν μου επιτρεπει το να εκφραζομαι ακομα. Και γω το μονο που νιωθω πως μπορω να κανω περαν της απτης αλληλεπιδρασης μου με τους ανθρωπους ειναι να γραφω. Μα τα κειμενα μου, δεν νιωθω οτι προσφερουν κατι. Μεχρι καποιος να μου στειλει θυμιζοντας μου οτι οντως μερικες φορες κατι κανω εκτος του να εκτονωνομαι, αλλα και παλι. 

Οποτε μουσικη.

Λεξεις ντυμενες με νοτες και νοτες ντυμενες με λεξεις.

Madoff μονο σε σενα βασιζομαι. Το προτζεκτ πρεπει να φτιαχτει.

"Γινεται, δεν παιζει να μην γινεται.."

Και αφου ανα δυο σελιδες σταματαω, ας κανω ενα διαλειμμα πριν πεσω ξανα με τα μουτρα στο αγγειακο συστημα.

…διαβασα ενα κειμενο σ’ενα αλλο blog. 

Πολυ ρεαλιστικο, συναισθηματικο, αληθινο. Μα, εμενα απο κει, οπως το χω ξαναπει, μου λειπει η αισιοδοξια.

Μου λειπει το επομενο βημα, μετα την συνειδητοποιηση και την παραδοχη.

Αυτο το βημα, που ειναι τοσο δυσκολο να γινει, μα αυτο φερνει την πληρωση.

Δεν το δεχομαι, οι ανθρωποι να απογοητευονται τοσο ευκολα, να προτιμουν την παραιτηση και την μιζερια, απο την “επανασταση¨.

Ισως αυτος ο ορος, νομιζετε πως ειναι μονο πολιτικος, αλλα δεν ειναι ετσι.

“Μου λειπει η επανασταση του αισθηματος παρεα” που λεει και αυτος ο τοσο αγαπημενος μου στιχος.

“Κανε κατι” για αυτην την γαμημενη ζωη που ζεις.

Μερικες φορες φτανω στο σημειο να αναρωτιεμαι αν ο ανθρωπος ειναι εγωιστης, οταν πετα την ζωη του τοσο ευκολα. Οταν παραδινεται και προτιμα να περασει αλλο ενα βραδυ  σουλουπώνοντας τον εαυττό του να χωρέσει καλύτερα στο καλούπι του συμβιβασμού.

Και γω πολλες φορες, αναρωτιεμαι τι κανω, που παω. Αν κλωτσαω τα κυματα μακρια και πιστευω πως ετσι θα καταφερω κατι διαφορετικο. Μα δεν ειναι ετσι.

Βαζοντας ο καθενας το ελαχιστο, κατι θα γινει. Η παραιτηση ειναι αυτο που θελουν. 

Πσραιτηση απο σχεσεις, φιλιες, σπουδές, ιδέες.

Ε και τι να κανουμε;

Ωχαδελφισμος και μαλακιες.

“Εχω δει μπροστα μου, τσακισμενα απο την τρελα τα καλυτερα μυαλα της γενιας μου” οπως λεει και στο πεμπτο κομματι του λαστλαιν προτζεκττ που εχει γινει soundtrack της περιόδου.

Παθητικοτητα, μονααχικοτητα και παραιτηση.

Και ο λογος που εξοργιζομαι τοσο, ειναι γιατι τοσο ευκολα και γω νιωθω πως μπορω να κυλησω εκει. 

Δεν μου το επιτρεπω.

Ουτε σε ατομικο επιπεδο, ουτε σε συλλογικο.

Ισως ειμαι πιο μικρη απ’οσο νομιζω και ισως οντως βιαζομαι. Πνιγομαι ομως.

Να βλεπω ανθρωπους να παραιτουνται απο τα θελω τους,  να μην ξερουν πως να παλεψουν γι’αυτα και να προτιμουν να υμνησουν την μαυριλα απο το να της δωσουν λιγο φως.

“They speak of my drinking but never of my thirst”

 κι’οταν εχεις ξεπερασει το κομματι της αποδοχης και της πραξης αλλα και του αιτιου ειναι ωρα να κανεις το επομενο μεγαλο βημα, οχι να μεινεις εκει. 

Δεν μου αρεσουν τα αλλοθη και οι δικαιολογιες. Ουτε τα λεω, ουτε με απασχολουν.

Λατρευω την βαθυτερη κατανοηση, ομως αυτο δεν ειναι συγχωροχαρτι.

Καποια πραγματα ειναι πολυ απλα και καποια αλλα θελουν πολλα αρχιδια. Ή καλυτερα αυτα τα πολυ απλα, που τα κανουμε τοσο περιπλοκα για να μπορουμε να παραιτηθουμε πιο ευκολα.

Προφανως και πειραζει που η "αποστολη μηνυματος απετυχε”. Οπως οταν γραφεις ποιηματα και κειμενα για ανθρωπους και δεν τους τα δινεις ποτε. Και μενεις με μισα συναισθηματα, που ξερεις πως ποτε δεν μοιραστηκες, τα οποια καποτε αλλαζουν και πλεον τα χαρτια σου φαινονται ξενα και ο γραφιτης  ή το μελανι, το πιο επικινδυνο οπλο αυτοκαταστροφης σου. 

Δεν υπαρχει πλεον χωρος για φοβο.

Θλιψη, κλαμα και συνεχεις προσπαθειες.

Η ζωη που ζεις, ειναι καιρος να αντιληφθεις, πως ειναι αυτη, η μια.

Και αυτο δεν σημαινει απαραιτητα “βιασου” οσο σημαινει “μαθε να ζεις”. Δεν ειναι μυθος αυτο. Ουτε παραμυθι. 

Το θεμα ειναι να μην σταματησεις να παλευεις. Και εχει διαφορα το “την παλευω” απο το “παλευω”. 

Και οχι δεν κανουν ολα τον κυκλο τους. Ποτέ δυο κυκλοι δεν ειναι ιδιοι, γιατι δεν ζουμε σ’ενα επιπεδο. 

Γιατι τρεχει ο χρονος. Αν ο χρονος τρεχει και καποιος μενει στο ιδιο επιπεδο, τοτε τα πραγματα θελουν πολυ βαθιες αλλαγες. Δεν επαναλαμβανεται τιποτα στην ζωη.

Τιποτα δεν μπορει να ειναι ιδιο, οσο ο χρονος κυλα. 

Ομως ειναι στο χερι σου και να δημουργησεις αυτες τις στιγμες που ειναι λες και καταφερες τον χρονο να παγωσεις, αλλα και να καταφερεις να ανελιχθεις. 

Και τοτε, ναι θα ζησεις την ομορια της ανελιξης. 

Γιατι θα δεις τον εαυτο σου να αλλαζει και λογω αλληλεπιδρασης ν’αλλαζουν και ολα γυρω.

Εχουν πολυ πονο οι αλλαγες, μα αυτον τον πονο να μην τον φοβαστε. Συνοδευεται απο τις πιο γλυκες χαρες.

Και βολευει πολυ, να τα ριχνεις στο συστημα, στην εποχη, στους μαλακες που σε περιτριγυριζουν.

Οκ. Ολα τα δικια του πλαητη θα σας δωσω. Την ζωη σας τι την κανετε;
Κι αν κάτι φταίει πώς το πολεμάς;

Κι’οταν  βουτατε στην φιλοσοφια, ποιο ειναι το κινητρο; ποιο το νοημα;

Κι’οταν αναζητατε πολιτικη δραση, που σκοπευετε;

Ή μηπως κι’αυτος αλλος ενας τροπος ειναι αντι να προχωρησεις να μεινεις στασιμος;

Το να κατηγορείς χωρίς να αντιτάσσεσαι είναι ηλίθιο.

Έχει κόστος ρε γαμώτο να θες να πας παραπέρα, να θες να γίνει ένα βήμα.

Τωρα αν ολα αυτα φαινονται κουραστικα, παντα μπορεις να συμβιβαστεις.

Μπορεις να ξεκινησεις διαβασμα απο την επομενη μερα του τελους της εξεταστικης, να βρεις ενα τροπο για μια καλυτερη δουλεια, κυκλοφορουν και ωραια παιδια εκει εξω, αγορια- κοριτσια. 

Πλεον ειναι και καλυτερης ποιοτητας το χορτο που παιζει και το αλκοολ ειναι φθηνο. Ασε που ειναι τσαμπα το να κοιμασαι. 

Δυστυχως τα χαπια δεν ειναι ακομα δωρεαν αλλα ειναι μεχρι να αποφασισουν οτι προτιμουν την ολικη καταστολη απο τα κερδη των φαρμακοβιομηχανιων. 

Προσοχη βεβαια, γιατι αν επιλεξετε την ζωη αυτην μεσα στο κλουβι, υπαρχει παντα ο κινδυνος κατι να χαλασει και να νιωσετε τοτε, πως πηγαν χαμενα τοσα χρονια, που η μονη λυση πια ειναι η αυτοκτονια.

Κι’ολα αυτα, γιατι κανενας ποτέ δεν μας εμαθε να παλευουμε για την ευτυχια μας, να την διεκδικουμε, να την κυνηγαμε.

Γιατι μαθαμε να ονειρευομαστε μα ποτε να μην εκφρασουμε ολα  οσα θελαμε.

Κι’ετσι οι μερες περνουν, τα χρονια κυλανε.  Μεχρι να γινει το μπαμ. 

“Γινεται, δεν παιζει να μην γινεται…” 

“ Οι μηνες τσουλανε πιο γρηγρα

αν βαλεις την ζωη σου στην κατηφορα

και της δωσεις μια σπρωξια αντι για τελευταιο φιλι.”

_πάρε μια καρδούλα γιατι χώρεσε πολλή αλήθεια σε αυτές τις λέξεις και είναι μεγάλος φόβος αυτός

“Πρεπει να φας τα μουτρα σου πολλες φορες

μεχρι να μαθεις να εχεις οσες απαιτησεις πρεπει

απ’ τον καθενα ξεχωριστα και ανα περιπτωση” 

_κάθε φορά που τρως σκατά απο ανθρώπους, προσπαθείς να μάθεις να μην ξανακάνεις τα ίδια γαμημένα λάθη για να μην νιώσεις ξανά υπερβολικά μαλάκας ή για να γλιτώσεις έστω μια φορά απο τον φαύλο κύκλο του "έχω τόσες απαιτήσεις που απλά καταλήγω να είμαι φουλ ανεκτικός".

Αλλά δυστυχώς οι απαιτησεις δεν οδηγησαν ποτέ κανεναν πουθενα, οσον αφορα τις διαπροσωπικες σχεσεις.

Αν μπλεξουμε υποχρεωσεις, απαιτησεις και πιπες, γαμα τα.

Ισως ακουστει πολυ χαζο, αλλα η ζωη και οι σχεσεις θελουν κεφι.
Γιατί γενικά ναι, όλα είναι μάταια αλλά αυτό θα έπρεπε να σε κάνει να χαίρεσαι.

Αυτα.

Υ.Γ. το πως βιωνει κανεις τον χρονο που τρεχει βεβαια ειναι κατι πολυ σχετικο, διοτι πολυ θα θελα να πατουσα ενα κουμπι fast forward αυτην την στιγμη αλλα, κοιτωντας την κατασταση με ρεαλισμο, απλα θα εκμεταλλευτω καθε μερα, καθε ωρα και λεπτο.