Διηγημα part 5

Στριφογυρνουσε ξανα σε αυτο το αβολο κρεβατι που πλεον της ανηκε σε αυτο το ζεστο σπιτι. Αυτο το κρεβατι στην σοφιτα ειχε μια μαγευτικη θέα απο το μπαλκονι μα και ενα πολυ χαμηλο ταβανι. 

Παντα κατι μακρινο σκεφτοταν και κατι κοντινο την επνιγε. 

Ο,τι και να ελεγε, το ηξερε. Δεν αντεχε αλλο την αναμονη, το κενο. Ενα κενο γεματο φρικες. Οχι αλλο.

Μα ολα αυτα με χαμόγελο τα σκεφτοταν. Το ηξερε πως ολα θα πηγαιναν καλα. Ναι, ετσι ηταν.

Μα τα θηρια μεσα της παλευαν. Ανα πασα στιγμη να ξεσκισουν την σαρκα της εκβιάζοντας την σε κινησεις ατοπες. Αλλα αυτο το ειχε μαθει. Δεν τρελαινοταν πια, δεν αφηνοταν ερμαιο του μυαλου της. 

οχι πια. Ηταν πολυ πιο δυνατη, πολυ πιο σιγουρη. 

Έτσι κυλανε τα πραγματα, οι μερες, οι μηνες. Ειχαν περασει τοσοι απο κεινες τις χιονισμενες βραδιες που μολις τον γνωρισε. Ειχαν ερθει βραδιες καυτες, καλοκαιρινες, τοσο διαφορετικες μα με εναν κοινο αξονα να τις σημαδευει .

Θα τον ζουσε επιτελους αυτον τον ανθρωπο . Ναι, δεν υπηρχε περιπτωση να αφησει την ευκαιρια. Ο ασυνειδητος οργανικος- ψυχοσωματικος εαυτος της την πολεμουσε, ετσι το ενιωθε. Αλλα δεν θα αφηνε τιποτα να της στερησει το βιωμα. Καμια καριόλα , κανεναν φοβο. 

Εχουν ενα κοινο οι καριολες και οι φοβοι. Γαμανε ψυχολογιες. 

Δεν πραγματευοταν το μελλον της. Δεν θυσιαζε προσπαθειες και κοπους. Οχι. Τους ειχε δει ξανα, αργα και βασανιστικα να μετασχηματιζονται . Και τωρα αυτο θα γινοταν . 

Ενα χαμογελο. 

Εκλεισε τα ματια θυμηθηκε μια προς μια τις ελαχιστες ως τωρα αγκαλιες τους. 

Ξεχωριστες και μπερδεμενες. Αμηχανες. 

Ανυπομονουσε. Η καρδια της βρισκκοταν σε φλογες και σιγοεκαιγε, παλλοταν ολο και πιο γρηγορα αλλα και πιο δυνατα . 

Ποσο ακομα...

Μα ειχε τα πιο γλυκα ματια , ενα καφε που αναμεσα στον πονο και την γλυκα προδιδε ενα μυστηριο και αυτη τα ενιωθε παντα προκλητικα . 

Ηταν η μεγαλυτερη προκληση . 

Και αξιζε τον κοπο .  Και θα το παλευε οσο μεσα σε αυτα τα ματια εβρισκε αυτο το περιεργο “κατι". 

Μερικες φορες δεν ηξερε να το ονομασει ακριβως . Δεν ειχε και πολυ νοημα . 

Μια υπερβαση. Αυτο ενιωθε πως μπορουσε να κανει για κεινον. Αντοχων, οριων, συνολικα του εαυτου. Υπερβαση. 

Δεν ηταν λογικο, ουτε συνηθισμενο. Ισα-ισα πολλλακις κατακριταιο απο τριτους. 

Ποιος ξερει καλυτερα απο την διαισθηση;

Κανείς. 

Και η πληροτητα θα ερχοταν, οχι η ηρεμια μα η πληροτητα . Ολο ενα και μεγαλυτερο το χαος που ανοιγοταν, μα ολοενα ευκολοτερο να το χαρεις.

Δεν τρομαζε πια. 

Ηταν η κουκλα και αυτενεργουσε. Και ο καβαλιερος περιμενε τα σηματα για να κανει τις φιγουρες που ηξερε. Μα αυτη η νεα τεχνοτροπια καπως τον μπλοκαρε. Ειχε προθεση και  ταλεντο , ενιωθε και αυτος την χημεια με την παρτενερ του μα ειχε αφεθει στην βεβαιοτητα των δικων της κινησεων . 

Ειχαν μια χαρη και εναν δυναμισμο που πρωτη φορα εβλεπε. Δεν ειχαν χρονο για προβες, καθε εμφανιση ηταν τελικος . Μα θα χορευαν. 

Και αυτος ο χορος θαηταν ο πιο ρομαντικος, ο πιο παθιασμενος, ο πιο εντονος , ο πιο εκφραστικος. Ηθελαν δουλεια, πολλη δουλεια, μα ενιωθαν το δυναμικο να υπαρχει και γι' αυτο κανενας δεν τα παρατουσε . 

Μα οπως συνηθως συμβαινει με τους κορυφαιους , φοβουνται τις προβες που τους δυσκολευουν . Συνηθως ολα ειναι ευκολα..... οποτε γινονται αναβλητικοι. 

Αλλα οχι.

Τερμα οι δικαιολογιες. Αλλωστε και οι προβες ηταν εξισου υπεροχες. 

Δεν ηταν θεμα τεχνικης, εμπειριας ή βηματων. Ηταν το συναισθημα που υπηρχε και δαμαζε καθε πραξη. 

Η μουσικη ξεκινησε και τα δυο προσωπα ολο και πλησιαζαν……...

Χρονικο των ημερων.

Αγχόνη.

Αγχωνει. 

"Καλως ορισατε στο παρτυ μας".

Ο υπογραφων, κ.Λακαν.

Ειστε ολοι καλεσμενοι στο παραληρημα.

Μην  αρνηθειτε την προσκληση.

Αισθηση πνιγμου;

Πρωτη φορα το ακουω.

Μαζες; Συμβολικο;

Ψυχρα γελια.

Προσωπα με φρικη.

Ματια, γεματα πλανη.

Οργη, μισος και απογοητευση.

Ανθρωπινη βλακεια.

Φαντασιακη ανωτεροτητα.

Αποχη και διχασμος.

Ποιος ειναι ο εχθρος;

Κριτκη απο διανοουμενους.

Κριτικη ακι απο ηλιθιους.

Κριτικη κατευθυνομενη.

Προτεινω αποδομηση.

Κοντρα σε καθε αρχη.

Νεα δομη. Ουτοπικη;

Συνειδηση ταξικη.

Γνωση απαραιτητη.

“Ειμαστε οι προαγγελοι του χαους”. 

Φωτια στις τραπεζες.

Η βαθμιδωση των ταξεων,

δεν αποτελει αλλοθι.

Παρεμβαση απο τον οικοδεσποτη.

-Πειτε μας κ.Λακαν.

-ΑΤΜ και ΜΑΤ. 

-Ναι, ναι, γινατε αντιληπτος.

 Fb, youtube, blogger, bandcamp, eclass. 

Καπως ετσι, καταφερνω να την παλευω. Μεσα στον πανικο, το κοινωνικο παραληρημα, αυτο το μεγαλο ψυχωσικο επεισοδιο στο οποιο προσπαθουν να μας βαλουν. 

Καπως ετσι παγωνω το χρονο.

Καπως ετσι σταματανε οι φρικες που μου επιβαλλουν και ερχεται ο χωρος για τις δικες μου. Αλλα αυτες ξερω καλα να τις διαχειριζομαι οποτε ολα κουλ.

Καπου αναμεσα στο bandcamp και στο eclass ειναι χαμενες οι σκεψεις μου. Προεκτασεις του διπολου, τεχνη-επιστημη και λιγο πιο συγκεκριμενα του ιατρικη- μουισκη. 

Εδω ο κοσμος καιγεται και γω…

“πιο πολυ με τρομαζουν οι συζητησεις των διπλανων στον δρομο” η φωνη του edeka  απο πισω παγωνει τα δαχτυλα μου στο πληκτρολογιο. Ναι, καπως ετσι.

Σημερα ευχομουν, να κρατησω την ψυχραιμια μου. Με μικρες απωλειες, τα καταφερα.

Οταν εισαι μεσα στην ρουφηχτρα αδυνατεις να αντληφθεις πολλα.

Την ωρα του τυφωνα, δυσκολο να αποστασιοποιηθεις.

Νιωθεις μπλεγμενος ακομα κι’αν δεν μπλεχτηκες μονος σου.

Εμπλεκεσαι.

Και το συλλογικο ασυνειδητο κατασπαραζει και τα τελευταια σημαδια λογικης.

…..οποτε, ας στρεψω εστω για λιγο το βλεμμα μου αλλου για να καταφερω με περισσοτερη υπομονη να αντιμετωπισω τις μερες που ερχονται. 

Ισως ακουστει χαζο, μα η επιστημη δεν μου επιτρεπει το να εκφραζομαι ακομα. Και γω το μονο που νιωθω πως μπορω να κανω περαν της απτης αλληλεπιδρασης μου με τους ανθρωπους ειναι να γραφω. Μα τα κειμενα μου, δεν νιωθω οτι προσφερουν κατι. Μεχρι καποιος να μου στειλει θυμιζοντας μου οτι οντως μερικες φορες κατι κανω εκτος του να εκτονωνομαι, αλλα και παλι. 

Οποτε μουσικη.

Λεξεις ντυμενες με νοτες και νοτες ντυμενες με λεξεις.

Madoff μονο σε σενα βασιζομαι. Το προτζεκτ πρεπει να φτιαχτει.

"Γινεται, δεν παιζει να μην γινεται.."

Και αφου ανα δυο σελιδες σταματαω, ας κανω ενα διαλειμμα πριν πεσω ξανα με τα μουτρα στο αγγειακο συστημα.

…διαβασα ενα κειμενο σ’ενα αλλο blog. 

Πολυ ρεαλιστικο, συναισθηματικο, αληθινο. Μα, εμενα απο κει, οπως το χω ξαναπει, μου λειπει η αισιοδοξια.

Μου λειπει το επομενο βημα, μετα την συνειδητοποιηση και την παραδοχη.

Αυτο το βημα, που ειναι τοσο δυσκολο να γινει, μα αυτο φερνει την πληρωση.

Δεν το δεχομαι, οι ανθρωποι να απογοητευονται τοσο ευκολα, να προτιμουν την παραιτηση και την μιζερια, απο την “επανασταση¨.

Ισως αυτος ο ορος, νομιζετε πως ειναι μονο πολιτικος, αλλα δεν ειναι ετσι.

“Μου λειπει η επανασταση του αισθηματος παρεα” που λεει και αυτος ο τοσο αγαπημενος μου στιχος.

“Κανε κατι” για αυτην την γαμημενη ζωη που ζεις.

Μερικες φορες φτανω στο σημειο να αναρωτιεμαι αν ο ανθρωπος ειναι εγωιστης, οταν πετα την ζωη του τοσο ευκολα. Οταν παραδινεται και προτιμα να περασει αλλο ενα βραδυ  σουλουπώνοντας τον εαυττό του να χωρέσει καλύτερα στο καλούπι του συμβιβασμού.

Και γω πολλες φορες, αναρωτιεμαι τι κανω, που παω. Αν κλωτσαω τα κυματα μακρια και πιστευω πως ετσι θα καταφερω κατι διαφορετικο. Μα δεν ειναι ετσι.

Βαζοντας ο καθενας το ελαχιστο, κατι θα γινει. Η παραιτηση ειναι αυτο που θελουν. 

Πσραιτηση απο σχεσεις, φιλιες, σπουδές, ιδέες.

Ε και τι να κανουμε;

Ωχαδελφισμος και μαλακιες.

“Εχω δει μπροστα μου, τσακισμενα απο την τρελα τα καλυτερα μυαλα της γενιας μου” οπως λεει και στο πεμπτο κομματι του λαστλαιν προτζεκττ που εχει γινει soundtrack της περιόδου.

Παθητικοτητα, μονααχικοτητα και παραιτηση.

Και ο λογος που εξοργιζομαι τοσο, ειναι γιατι τοσο ευκολα και γω νιωθω πως μπορω να κυλησω εκει. 

Δεν μου το επιτρεπω.

Ουτε σε ατομικο επιπεδο, ουτε σε συλλογικο.

Ισως ειμαι πιο μικρη απ’οσο νομιζω και ισως οντως βιαζομαι. Πνιγομαι ομως.

Να βλεπω ανθρωπους να παραιτουνται απο τα θελω τους,  να μην ξερουν πως να παλεψουν γι’αυτα και να προτιμουν να υμνησουν την μαυριλα απο το να της δωσουν λιγο φως.

“They speak of my drinking but never of my thirst”

 κι’οταν εχεις ξεπερασει το κομματι της αποδοχης και της πραξης αλλα και του αιτιου ειναι ωρα να κανεις το επομενο μεγαλο βημα, οχι να μεινεις εκει. 

Δεν μου αρεσουν τα αλλοθη και οι δικαιολογιες. Ουτε τα λεω, ουτε με απασχολουν.

Λατρευω την βαθυτερη κατανοηση, ομως αυτο δεν ειναι συγχωροχαρτι.

Καποια πραγματα ειναι πολυ απλα και καποια αλλα θελουν πολλα αρχιδια. Ή καλυτερα αυτα τα πολυ απλα, που τα κανουμε τοσο περιπλοκα για να μπορουμε να παραιτηθουμε πιο ευκολα.

Προφανως και πειραζει που η "αποστολη μηνυματος απετυχε”. Οπως οταν γραφεις ποιηματα και κειμενα για ανθρωπους και δεν τους τα δινεις ποτε. Και μενεις με μισα συναισθηματα, που ξερεις πως ποτε δεν μοιραστηκες, τα οποια καποτε αλλαζουν και πλεον τα χαρτια σου φαινονται ξενα και ο γραφιτης  ή το μελανι, το πιο επικινδυνο οπλο αυτοκαταστροφης σου. 

Δεν υπαρχει πλεον χωρος για φοβο.

Θλιψη, κλαμα και συνεχεις προσπαθειες.

Η ζωη που ζεις, ειναι καιρος να αντιληφθεις, πως ειναι αυτη, η μια.

Και αυτο δεν σημαινει απαραιτητα “βιασου” οσο σημαινει “μαθε να ζεις”. Δεν ειναι μυθος αυτο. Ουτε παραμυθι. 

Το θεμα ειναι να μην σταματησεις να παλευεις. Και εχει διαφορα το “την παλευω” απο το “παλευω”. 

Και οχι δεν κανουν ολα τον κυκλο τους. Ποτέ δυο κυκλοι δεν ειναι ιδιοι, γιατι δεν ζουμε σ’ενα επιπεδο. 

Γιατι τρεχει ο χρονος. Αν ο χρονος τρεχει και καποιος μενει στο ιδιο επιπεδο, τοτε τα πραγματα θελουν πολυ βαθιες αλλαγες. Δεν επαναλαμβανεται τιποτα στην ζωη.

Τιποτα δεν μπορει να ειναι ιδιο, οσο ο χρονος κυλα. 

Ομως ειναι στο χερι σου και να δημουργησεις αυτες τις στιγμες που ειναι λες και καταφερες τον χρονο να παγωσεις, αλλα και να καταφερεις να ανελιχθεις. 

Και τοτε, ναι θα ζησεις την ομορια της ανελιξης. 

Γιατι θα δεις τον εαυτο σου να αλλαζει και λογω αλληλεπιδρασης ν’αλλαζουν και ολα γυρω.

Εχουν πολυ πονο οι αλλαγες, μα αυτον τον πονο να μην τον φοβαστε. Συνοδευεται απο τις πιο γλυκες χαρες.

Και βολευει πολυ, να τα ριχνεις στο συστημα, στην εποχη, στους μαλακες που σε περιτριγυριζουν.

Οκ. Ολα τα δικια του πλαητη θα σας δωσω. Την ζωη σας τι την κανετε;
Κι αν κάτι φταίει πώς το πολεμάς;

Κι’οταν  βουτατε στην φιλοσοφια, ποιο ειναι το κινητρο; ποιο το νοημα;

Κι’οταν αναζητατε πολιτικη δραση, που σκοπευετε;

Ή μηπως κι’αυτος αλλος ενας τροπος ειναι αντι να προχωρησεις να μεινεις στασιμος;

Το να κατηγορείς χωρίς να αντιτάσσεσαι είναι ηλίθιο.

Έχει κόστος ρε γαμώτο να θες να πας παραπέρα, να θες να γίνει ένα βήμα.

Τωρα αν ολα αυτα φαινονται κουραστικα, παντα μπορεις να συμβιβαστεις.

Μπορεις να ξεκινησεις διαβασμα απο την επομενη μερα του τελους της εξεταστικης, να βρεις ενα τροπο για μια καλυτερη δουλεια, κυκλοφορουν και ωραια παιδια εκει εξω, αγορια- κοριτσια. 

Πλεον ειναι και καλυτερης ποιοτητας το χορτο που παιζει και το αλκοολ ειναι φθηνο. Ασε που ειναι τσαμπα το να κοιμασαι. 

Δυστυχως τα χαπια δεν ειναι ακομα δωρεαν αλλα ειναι μεχρι να αποφασισουν οτι προτιμουν την ολικη καταστολη απο τα κερδη των φαρμακοβιομηχανιων. 

Προσοχη βεβαια, γιατι αν επιλεξετε την ζωη αυτην μεσα στο κλουβι, υπαρχει παντα ο κινδυνος κατι να χαλασει και να νιωσετε τοτε, πως πηγαν χαμενα τοσα χρονια, που η μονη λυση πια ειναι η αυτοκτονια.

Κι’ολα αυτα, γιατι κανενας ποτέ δεν μας εμαθε να παλευουμε για την ευτυχια μας, να την διεκδικουμε, να την κυνηγαμε.

Γιατι μαθαμε να ονειρευομαστε μα ποτε να μην εκφρασουμε ολα  οσα θελαμε.

Κι’ετσι οι μερες περνουν, τα χρονια κυλανε.  Μεχρι να γινει το μπαμ. 

“Γινεται, δεν παιζει να μην γινεται…” 

“ Οι μηνες τσουλανε πιο γρηγρα

αν βαλεις την ζωη σου στην κατηφορα

και της δωσεις μια σπρωξια αντι για τελευταιο φιλι.”

_πάρε μια καρδούλα γιατι χώρεσε πολλή αλήθεια σε αυτές τις λέξεις και είναι μεγάλος φόβος αυτός

“Πρεπει να φας τα μουτρα σου πολλες φορες

μεχρι να μαθεις να εχεις οσες απαιτησεις πρεπει

απ’ τον καθενα ξεχωριστα και ανα περιπτωση” 

_κάθε φορά που τρως σκατά απο ανθρώπους, προσπαθείς να μάθεις να μην ξανακάνεις τα ίδια γαμημένα λάθη για να μην νιώσεις ξανά υπερβολικά μαλάκας ή για να γλιτώσεις έστω μια φορά απο τον φαύλο κύκλο του "έχω τόσες απαιτήσεις που απλά καταλήγω να είμαι φουλ ανεκτικός".

Αλλά δυστυχώς οι απαιτησεις δεν οδηγησαν ποτέ κανεναν πουθενα, οσον αφορα τις διαπροσωπικες σχεσεις.

Αν μπλεξουμε υποχρεωσεις, απαιτησεις και πιπες, γαμα τα.

Ισως ακουστει πολυ χαζο, αλλα η ζωη και οι σχεσεις θελουν κεφι.
Γιατί γενικά ναι, όλα είναι μάταια αλλά αυτό θα έπρεπε να σε κάνει να χαίρεσαι.

Αυτα.

Υ.Γ. το πως βιωνει κανεις τον χρονο που τρεχει βεβαια ειναι κατι πολυ σχετικο, διοτι πολυ θα θελα να πατουσα ενα κουμπι fast forward αυτην την στιγμη αλλα, κοιτωντας την κατασταση με ρεαλισμο, απλα θα εκμεταλλευτω καθε μερα, καθε ωρα και λεπτο. 

Χορικο

Να μουσκεψω με δακρυα την μπλούζα σου

όσο θα με σφιγγεις στην  αγκαλιά σου

κι όταν το νωπο μου βλεμμα συναντησει το δικο σου αμέσως να χαθεί ,

δίνοντας χωρο σ'αλλες αισθησεις.

Βυθιζοντας τις σκέψεις  του κοσμου στα σκοτεινά μονοπάτια της αντικειμενικότητας 

και ξυπνωντας τους βαλσαμωμενους Διονυσους ,

που ο κερβερος της λογικής  φυλαει,

μην τυχει κανεις και υπερβει το νομοτελειακό και το συντελεσμενο.

Κι ας ακουστεί η πιο γλυκιά μελωδία απο τις ανάσες μας

και  ο πιο ωραίος χορός απ τα κοινά παραπατήματα .

Ας λιώσουμε μαζι πανω απ την άβυσσο 

κι ας εχουμε για φοντο τους ανθρωπους

κι ο στροβιλισμος  ας ειναι η πηγή,

για όλες τις δυνάμεις που μας λείπουν .

…θελω..

Μόνο οι υγιεις ανθρωποι, εγραψαν τραγωδιες. 

Βγαλμενη η τεχνη απο την ζωη, απο τα παθη, αναζητώντας απεγνωσμενα αυτην την καθαρση. 

Την λυτρωση. 

Που ομοια της χαρα, στον κοσμο δεν υπαρχει.

Σε περιπτωση αποτυχιας

Καμια εποχη, κανενας “απο πανω”. 

Δεν μας διελυσε ο καπιταλισμος μωρο μου,

ουτε το συστημα.

Μα εσυ που μονο για το πληγωμενο εγω σου

εχεις μαθει να παλευεις.

Μα οχι για την ευτυχια σου.

Αποτυπωμα σου η αυτοκαταστροφη

κι’υπογραφη, ο χειροτερος εαυτος σου.

Το μυαλο σου σε προδωσε και σ’επνιξε.

Εγω εδω ειμαι, μα δεν το παρατηρεις,

γιατι τρεφεις την ψευδαισθηση πως  οι αλλοι 

δεν σε αφηνουν.

Παρε τον χρονο σου, ωριμασε.

Η εφηβεια μας τελειωσε, την αφησαμε πισω σε στιχους παλιοτερους.

Καρτερω τ’αναπτερωμα, προς το παρον δεν συμφερω.

Ας γινει εργο, ολη η ενεργεια που θα χτιζε τον κοσμο μας.

Οσο εσυ θα κυνηγας τους κακους, θα παλευεις με το "ειναι" σου και θα βυθιζεσαι στους φοβους σου.

Και γω θα περπαταω.

Μεχρι να ενωσω ξανα την σκια σου με το σωμα σου.

Η σημασια της μαυρης μπογιας του ρεαλισμου

Αδιακοπη εμμονικη προσπαθεια αυτοεκφρασης, ματαιη και αποτυχημενη.

Στοχευμενη αρκετα, αλλα ακομα ασαφης.

Συγκεχυμενες ιδεες και επιθυμιες, φοβος και ρεαλισμος εν δραση.

Ισοπεδωση, ολοκληρωτικη καταστροφη.

Παραδοχη ευαλωτοτητας αλλα και ευαισθησιας.

Παραιτηση και παθος για αρχη.

Κατι που δεν τελειωσε μα κατι που δεν αρχισε.

Κατι που κρυβεται, κατι που δεν λεγεται.

Ενω λεγονται τοσα.

Μαχη για ειλικρινια, μα αδυναμια ολοτητας.

ΤΟ ΟΛΟΝ. το τιποτα.

Το διπολο. Το ατοπο.

Ο φοβος, η ευθυνη.

Η βεβαιοτητα- λανθασμενη.

Η υποθεση  - κερδισμενη.

Συναισθηματικα; Εrror 

Λογικα; Try again

Συναισθηματικα; dafuq

Λογικα;  not givin’ a fuck

Αποφασεις; ανυπαρκτες

Μελλον; ….υπαρχει;

Κουφαρι ή προοπτικη;

Προαποφασισμενη ληξη με χρονικη παραταση;

Και ολα τα παραπανω ειναι απλα μαλακιες που ειπα. Και δεν τις ειπα και μονη μου.

“ Εκανες το μυαλο του πουρε- αλοιφη και το απλωσες πανω σε κρακιερακια”.

Χμ, ισως.

Και, τι καταλαβα;

Κοιταω απλα ενα λευκο χαρτι.

Και μεχρι κατι να γραψει, νιωθω απλα τρελη εγκλωβισμενη στο λευκο γιατι ολα τα χρωματα μαζι χωρις το μαυρο του ρεαλισμου οδηγουν στην τρελα. Και αν το μαυρο παραπεσει, τοτε ηρθε η καταστροφη. Ειναι σημαντικη η μαυρη μπογια.

Αναγκαια η υπαρξη της, αλλα με μέτρο.

Circle of Life

So many hours spent looking through this window, so many decisions made, so many dreams! It is a simple roof window through which only the sky can be seen. Nothing more, nothing less!

Watching the sky is tantamount to reading a book, the book of life. The sky is the mirror of the continuous alternations of life. Sometimes it is bright blue while other times deep grey, with its dense clouds travelling with the wind. But the cycle is the same, sunrise, sunset and then night. This cycle never stops, no matter the weather or time. What changes is how long the sun decides to stay out, looking at me through the window.  When he decides to take his brightness away, he gives way to the dim colours of the clouds or lets the stars shine bringing with them the brightness of the moon. This is how life rolls and every roll brings with it a plethora of options for all of us to choose from. It's the circle of life, pivoting us forward! 

Looking at the sky generates in me feelings of freedom and strength. It is this unlimitedness that makes my goals attainable. Sometimes people are afraid of looking at the sky because they are afraid to face their dreams. Personally, I need these moments to search through the plethora of options to find my own dreams, to understand who I am, what I can do and what I want to do. Staring at the unlimited nurtures a dialogue with myself where my deepest desires and dreams are allowed to surface. This is the time when my actions are explained, my motives, the causes and consequences of my life. Everything becomes clear when dealing with ourselves, without external influences. All these continuous and unpredictable alternations depict human thought. Happiness, sadness, loneliness, each with its own beauty correlates to the different shades of the sky. I feel that the sky helps us realize our significance compared to the universe that hosts our existence.

Looking through this window, I have realized that in this life, there is more to see than can ever be seen, more to do than can ever be done.  What we have to do is try, as hard as possible, to satisfy the need of choosing the options that will make our world even more beautiful with our minimum contribution.

στα 17 μου τα έγραφα να τα καταλάβω στα 20