Εξάλλου ποτέ δεν μου άρεσαν τα ύψη.
Δεν καταλάβαινα ποτέ τί είναι αυτό που τραβάει κάποιον ,
ο κίνδυνος ή αυτό που βλέπει απο κάτω.
Πάντως πρέπει αυτό που βλέπουν να είναι κατι σημαντικό γιατί δες, έτρεξαν όλοι τους εκεί πάνω και έμεινα εγώ εδώ κάτω να τους χαζεύω.
Έμεινα εδώ να αναρωτιέμαι που βρηκαν το κουράγιο να ανεβουν,
πού σκατά κρύβουν τόση ενέργεια.
Μα όσο οι ώρες περνούσαν και εγώ παρέμενα χαμηλά,
βουλιάζοντας ,
άρχισα να αναρωτιέμαι πού ξοδεύω εγώ αυτην την ενέργεια.
Τί κάνω εγώ καθισμένη σ´ ένα τίποτα ακούνητη για μήνες;
Μέρα έμπαινε, μέρα έβγαινε και γω είχα φανερή διαρροή των αποθεμάτων ενέργειας.
Δεν ξέρω γιατί ή πως.
Το μόνο που ξέρω πως οι μέρες περνούσαν και γω ένιωθα να στεγνώνω.
Τα δαχτυλά μου ζάρωσαν σαν να ήμουν πολλή ώρα κατω απο το νερό, τα χείλη μου ξεράθηκαν . Ο εγκέφαλος μου βυθισμένος στο ναρκισσισμό, τα δάχτυλά μου βυθισμένα στο σώμα μου. Το μουνί μου διαρκώς υγρό το στόμα μου ανοιχτό και στεγνό ανίκανο για ήχο. Τα μάτια μου κι αυτά ορθάνοιχτα ξεραμένα χωρις να κοιτούν πουθενά, χωρίς να βλέπουν.
Παραγωγικό ήταν μόνο το μουνί μου, παραγωγικό υποταγμένο κι ανελεύθερο.
Έφτυνα υπεραξία καταπίνοντας ανασφάλειες, έκανα τον κόσμο λίγο πιο χαρούμενo και μένα λίγο πιο κενή οπως συμβαίνει συνήθως στις πρωταγωνίστριες των σύγχρονων ταινιών.
Το θέατρο, λένε, είναι για ρηχούς ανθρώπους.
Κάποτε με νευρίαζε η φράση τώρα αδιαφορώ απλά ξέρω πως είναι εξωφρενικό το να επιτρέπεις στον εαυτό σου να υποδύεται κάποιο εμετικό ανθρωπάκι για να διδάξεις -στην καλύτερη, ή να καυλώσεις -στην συνηθισμένη, εξίσου χλιαρά ανθρωπάκια κενά απο φαντασία και ιδεες.
"Πόσο κρίμα" τους ακούω να λένε ενώ κοιτάνε
"πόσο κρίμα"
κι ας χειροκροτάνε που και που.
Με βλέπουν.
Το ξέρω.
Βλέπουν μέσα μου, ξέρουν πως προσποιούμαι, οι μπάσταρδοι.
Θ' αυξήσω πάλι το εισιτήριο.
Τώρα κατάλαβα τί βλέπουν απο 'κει πάνω. Τώρα κατάλαβα που ξοδέυεται η ενέργεια μου.
Είμαι το θέαμα τους. Ανεβαίνουν ψηλά, τους διασκεδάζω και τόσο πολύ έχω ενσαρκώσει το ρόλο μου που ξεχνώ γιατί βρίσκομαι δω και με κατηγορώ που δεν ανεβαίνω μαζί με τους άλλους εκεί ψηλά. Τελικά όλο αυτό είναι ένα σαδομαζοχιστικό παιχνίδι διάδρασης.
Με εξυψώνουν μα ανεβαίνουν ψηλότερα, τους κοιτώ απο κάτω και είμαι ανώτερη. Ορίστε άλλο ένα έκτρωμα του είδους, κοινώς αποδεκτό, νόμιμο και ιδανικό για διανοούμενους.
Να τος, ο πολιτισμός μας!
Τον προσκυνάμε και νομίζουμε πως είναι ανώτερος.
Σκύψε λίγο χαμηλότερα, δεν ανέβηκε ακόμα αρκετά.
by K+Φ
Δεν καταλάβαινα ποτέ τί είναι αυτό που τραβάει κάποιον ,
ο κίνδυνος ή αυτό που βλέπει απο κάτω.
Πάντως πρέπει αυτό που βλέπουν να είναι κατι σημαντικό γιατί δες, έτρεξαν όλοι τους εκεί πάνω και έμεινα εγώ εδώ κάτω να τους χαζεύω.
Έμεινα εδώ να αναρωτιέμαι που βρηκαν το κουράγιο να ανεβουν,
πού σκατά κρύβουν τόση ενέργεια.
Μα όσο οι ώρες περνούσαν και εγώ παρέμενα χαμηλά,
βουλιάζοντας ,
άρχισα να αναρωτιέμαι πού ξοδεύω εγώ αυτην την ενέργεια.
Τί κάνω εγώ καθισμένη σ´ ένα τίποτα ακούνητη για μήνες;
Μέρα έμπαινε, μέρα έβγαινε και γω είχα φανερή διαρροή των αποθεμάτων ενέργειας.
Δεν ξέρω γιατί ή πως.
Το μόνο που ξέρω πως οι μέρες περνούσαν και γω ένιωθα να στεγνώνω.
Τα δαχτυλά μου ζάρωσαν σαν να ήμουν πολλή ώρα κατω απο το νερό, τα χείλη μου ξεράθηκαν . Ο εγκέφαλος μου βυθισμένος στο ναρκισσισμό, τα δάχτυλά μου βυθισμένα στο σώμα μου. Το μουνί μου διαρκώς υγρό το στόμα μου ανοιχτό και στεγνό ανίκανο για ήχο. Τα μάτια μου κι αυτά ορθάνοιχτα ξεραμένα χωρις να κοιτούν πουθενά, χωρίς να βλέπουν.
Παραγωγικό ήταν μόνο το μουνί μου, παραγωγικό υποταγμένο κι ανελεύθερο.
Έφτυνα υπεραξία καταπίνοντας ανασφάλειες, έκανα τον κόσμο λίγο πιο χαρούμενo και μένα λίγο πιο κενή οπως συμβαίνει συνήθως στις πρωταγωνίστριες των σύγχρονων ταινιών.
Το θέατρο, λένε, είναι για ρηχούς ανθρώπους.
Κάποτε με νευρίαζε η φράση τώρα αδιαφορώ απλά ξέρω πως είναι εξωφρενικό το να επιτρέπεις στον εαυτό σου να υποδύεται κάποιο εμετικό ανθρωπάκι για να διδάξεις -στην καλύτερη, ή να καυλώσεις -στην συνηθισμένη, εξίσου χλιαρά ανθρωπάκια κενά απο φαντασία και ιδεες.
"Πόσο κρίμα" τους ακούω να λένε ενώ κοιτάνε
"πόσο κρίμα"
κι ας χειροκροτάνε που και που.
Με βλέπουν.
Το ξέρω.
Βλέπουν μέσα μου, ξέρουν πως προσποιούμαι, οι μπάσταρδοι.
Θ' αυξήσω πάλι το εισιτήριο.
Τώρα κατάλαβα τί βλέπουν απο 'κει πάνω. Τώρα κατάλαβα που ξοδέυεται η ενέργεια μου.
Είμαι το θέαμα τους. Ανεβαίνουν ψηλά, τους διασκεδάζω και τόσο πολύ έχω ενσαρκώσει το ρόλο μου που ξεχνώ γιατί βρίσκομαι δω και με κατηγορώ που δεν ανεβαίνω μαζί με τους άλλους εκεί ψηλά. Τελικά όλο αυτό είναι ένα σαδομαζοχιστικό παιχνίδι διάδρασης.
Με εξυψώνουν μα ανεβαίνουν ψηλότερα, τους κοιτώ απο κάτω και είμαι ανώτερη. Ορίστε άλλο ένα έκτρωμα του είδους, κοινώς αποδεκτό, νόμιμο και ιδανικό για διανοούμενους.
Να τος, ο πολιτισμός μας!
Τον προσκυνάμε και νομίζουμε πως είναι ανώτερος.
Σκύψε λίγο χαμηλότερα, δεν ανέβηκε ακόμα αρκετά.
by K+Φ
