19.1.18

beige eyes

we ‘re alive ’n’ we don’t care
your purple hair;
oh, more than enough
your white pale skin;
oh, more than happiness 

needs no light,
no glitter,
no.
-just ,
just needs,
just needs and that is just a need.

as i build,
-i destroy
as i claim,
-i reclaim

and as you get to know
you are running
as you get to assume
you are running away
but if you knew
you would just want me dead*

simplicity is utopia
as long as the brain exists,
exhausts-
as long as we are talking,
we are descending into imbecility.

desire running
-but, also
ruining;
me
      us
you
              the world.

-sometimes i wonder
why we keep on struggling,
willing that much to change this world 
which we hardly ever understood/discovered/met (etc)
while,
we can create these little new  worlds,
between ;
your eyebrows and my toe
my tongue and your Diary, 
my asspects and your fantasy
your hands and my absence
                                                  meow

keep collecting memories
to share with that girl
and the other,
the Other
-oh, this Other.

what you wish;
i just don’t care
since i’m alive
you, Other.

and that,
is the achievement
i never asked anyone


to appreciate.
                                                              meow



*something in me, you like more than myself
so wanting to destroy me
seems fair and sincere, 
beloved mirror*

14.12.17

paranoid inlay

dreaming of
a bloody maternal body in slices
-meaning slaughtered-
and me
walking around
walking  over
standing upon as a woman
at last, without mother
so,
woman
-meaning free-

prohibition 
and you,
your reflection into my eyes
-meaning soul-
the ego i’ m trying to kill.
‘Εgo trained in action'
so i hurt myself
again and again
bitchin’ my life
making my way to silence
-not meaning serenity at all-

sadly,
there is no action in a frozen reflection
-meaning absence-
so there is no place to welcome my inner conflicts
-meaning existence-
so i keep becoming voluptuous
in a quarrelsome way
-meaning arrogance-

'sadistic jouissance’ 
as if i were obliged to -but,
I
disobey
-meaning struggling-
‘cause licking your dick
-meaning Ego-
gives me this taste of truth
i lack
the dick is the truth 
and
that is the unspoken .

29.10.17

βολική προσκόλληση

καταπακτές ιδεών
γεμάτες σκόνη και μούχλα
μυρωδιά αποσύνθεσης
και υπερήφανης ναρκισσιστικής μοναξιάς

ζαλάδα απ’ την πηχτή ατμόσφαιρα
συνθλιπτική υγρασία
σαδιστικά εξοντωτική για δέρμα, οστά και πνεύμονες
    ανάσες ξέπνοες
         ανάσες κομμένες
σχοινί και βιβλία άφθονα

άνθρωποι λιγοστοί
κυρίως,
νεκροί διάσπαρτοι 
στις γωνιές
του μετακαφκικού ανήλιαγου εφιάλτη
που επιλέξαμε
μαζί με την ολική άρνηση
της ανθρώπινης μας φύσης

φθορά /ανάγκες /ένστικτα
στο καζάνι
θέλω να νικηθώ πριν χάσω
λυσσασμένα αυτοκαταστρέφομαι

αναμένοντας την εξάχνωσή μου
στωικά
καρτερώντας τ’ αυτονόητο.



έστω προσπάθησα,
    κι ας μην μου στάθηκε κανείς ποτέ όπως τα ποιήματα

                       κι ας μην τ' ομολόγησα.




8.9.17

αν δεν προλάβω

      μάθαμε ολοένα να κρατάμε μικρότερο καλάθι για τα όνειρα και τις ελπίδες μας,
απογοητευτήκαμε τόσο που το αφήσαμε στην άκρη, μην κουβαλάμε άδικα
     μας κράτησαν τότε τα χέρια και χωρίς προσδοκίες νιώσαμε τ’ άγγιγμα, γλυκαθήκαμε
κι όταν το χάσαμε κόψαμε και τα χέρια να γλιτώσουμε την οδύνη της νοσταλγίας, 
   κι ύστερα, ανακαλύψαμε πως είχαμε στόμα και φωνή μα, μας τρόμαξε ο ήχος των δοντιών κι αγαπήσαμε τότε μόνο τη σιωπή
    κατάπιαμε τις γλώσσες μην τολμήσουν ποτέ ξανά μήτε να γευτούν μήτε να προφέρουν επιθυμιες, 
αυτοτιμωρητικά δώσαμε τέλος,
πλένοντας κάθε βράδυ καλά-καλά το στόμα με μελάνι φτύνοντας λεξούλες στο χαρτί να γλιτώσουμε απο ημικρανίες και στομαχόπονο.

    Κάθε που ζούσαμε, τόσο λιγοστεύαμε, μείναμε ένα τίποτα αφού σπαταλήσαμε όσα είχαμε 
-άλλα τα ψείρισαν, άλλα τα δώσαμε-
   στέγνωσε η ζωή και θα ‘ταν κρίμα να τελειώσει,
χωρίς να σου ‘χω πει
πως το να πάψεις να ζείς μοιάζει γλυκιά ανακούφιση στη φρίκη
μα φαντάσου λίγο,
ένα κόσμο, με σουρεαλισμό αισθητική και κίνημα μωρό μου.
Δεν είναι ηδονικό;

Σου χω φυλάξει κρυμμένη κάτω απ το κρεβάτι μου,
ακόμα μια ευκαιρία*,
για κείνες τις ρέουσες, φλεγόμενες
απατηλά απύθμενες
αποδομητικές, χημικές
και προπάντων
πληγωτικά υπαρξιακές και υπαρκτές
μηδενιστικές, ατονάλ φαντασιώσεις μας
                                                                  * που δεν είναι στο χέρι σου να χάσεις.


6.8.17

μιλώντας για το 'μετά'

- Σου αρέσει να δακρύζεις;
- Μου αρέσει το 'μετά' του.
- Πάντα σου αρέσει μόνο το 'μετά'. Τί είναι το 'μετά';
- Κάτι χωρίς προσδοκίες και απρόοπτα. 
  Κάτι χωρίς άγχος και φόβο.
- Το 'μετά' είναι το μέλλον;
- Όχι, σίγουρα όχι.Οριακά το αντίθετο ακριβώς.
- Παράδοξο.
- Αδιέξοδο. Ένα ακόμα δηλαδή. 
- Αν το 'μετά' δεν είναι το μέλλον τότε τι;
- Το ύστερο, το ύστατο.
- Μιλάς πάλι για θάνατο;

23.7.17

συνοπτικά

οι ακτές βαραίνουν κι ασχημαίνουν
ακριβώς όπως
οι συνειδήσεις μας

κάποια πράγματα δεν γνωρίζουν διακοπές
όπως η ύπαρξη
και οι κόμποι που μου μάθαιναν παλιά
φαντάζουν πλέον η μόνη επαρκής λύση

οι ζωές μας όπως οι ακτές
γεμίζουν ανθρώπους επισκέπτες
για τους οποίους χεστήκαμε
οριακά τους ψηρίζουμε
τους κράζουμε
-να κινείται η αγορά
και σπίτι μας

ενώ στέκουν πάντα εκεί
και αυτοί
που ήρθαν και δεν έφυγαν
και δεν μάθαμε ποτέ
πως να τους βοηθήσουμε
οπότε μείναμε να τους κοιτάμε
με στόμα ανοιχτό
χέρια άδεια
κι έπειτα σκυφτό κεφάλι
στην πορεία

καλοκαίρι ίσον
μαύρα μάτια και μαύρα δέρματα
περιμένοντας κάτι
που δεν ξέρουμε καν
που δεν θα έρθει καν
και όλο αυτό το πλαίσιο
δεν είναι παρά άλλη μια χορηγούμενη
ελκυστική προσφορά
για να βγεί ο επόμενος χειμώνας
με μερικές ακόμα αναμνήσεις
ψευδαισθήσεις ανεμελιάς
ή αδρής περιπέτειας

ίσως ηδονισμού και ταλαίπας
ή
σωστότερα
ηδονισμού μέσω της ταλαίπας
για τα παιδιά που αγάπησαν
τη νεοτερικότητα σαν έφηβα
και κάηκαν σαν πυροτέχνημα
στο άβολο χάος του post modern

γι’αυτό κάπως προσδοκώ
επανάσταση νεκρών
στην κοινωνία του post-postmodern
με πρόταγμα τον συγκερασμό
στριμωγμένοι στο άβολο κλουβί της ελευθερίας

το κλάμα με κάνει να χωνεύω τις λέξεις
και οι φρίκες όσο βαραίνουν τόσο τσουλάνε στον οισοφάγο
πέπτονται μάλλον κι αυτές
δίιχως  χολή

συνοπτικά,
πόλεμος μέσα κι έξω
άνθρωποι έξω
φαντάσματα μέσα
αίμα μέσα κι έξω
ανάγκες μέσα
εθισμοί έξω

λες και θα ξεφύγουμε ποτέ απ’ την κόλαση
και το τσιμέντο
λες και οι ψυχεδελικές εικόνες των καλοκαιριών εμπειριών
δεν θα μείνουν απλά στα ίδια πατάρια
με όλα τα χαζά κι αχρείαστα γραπτά μας

δε γαμιέται
ήρθε κι έφυγε κι αυτό το καλοκαίρι
και 'μεις
πίνουμε μαύρο πάτο
τις στάχτες των πεθαμένων ονείρων μας
καυλώνοντας
με σπασμένες βιτρίνες

26.6.17

is there an exit?

σ’ εγκατέλειψα ελαφρώς μα,

έγινε το κλίμα τροπικό
κουρδίστηκε η ζωή σε φρύγιο
κι απέμεινε μόνη να κυνηγά
τις ατονάλ φαντασιώσεις μας

ο ήλιος μου εξατμίζει τη θλίψη
πριν κυλήσει στο μάγουλο
δεν την γλέίφω
κι όσο δεν την γλείφω, δεν υπάρχει
είμαι άπιστη πια
πιστεύω μόνο με τη γλώσσα
και πρόστυχη
προς τύχη σου μεγάλη
κι ας μην εκτιμάς

αποπνικτικό το ύφασμα στο δέρμα
δεν έχω καλοκαίρι να εισπνεύσω
και ρουφάω ακόμα
κομματιασμένο το χειμώνα μου

ο κόσμος έξω με κουράζει
δεν ρολλάρουν τα μάτια 
απ' την μία λέξη στην επόμενη
κι όμως
γρηγορότερα ρολλάρουν
απ’ την σκέψη σου στις πράξεις σου

ας πάρουμε τρυπάνια
ν’ αδειάσουμε επιτέλους τα κρανία μας
και ας καρφώσουμε το νόημα
που μονίμως  χάνουμε 
ή πεισματικά
δεν βρίσκουμε στη φάση μας,
μαζί με τα μυαλά  μας
στον τοίχο για ντεκόρ
ας παίξουμε κανένα ανκόρ
αξιοπρεπές
ώσπου να ξεραθούν
και ας τα ψήσουμε 
σαν να ‘τανε χταπόδια

καιγόμαστε και καίμε
για εκείνο το ατελές
που όλο με ρωτάς
με μάτια γουρλωμένα
γι’ αυτό που λείπει απ’ το τσιγάρο σου
γι’ αυτό που ξεγλιστρά απ’ τις λέξεις μου
σφηνώνοντας στα δόντια
πέτρα κατήντησε το ατελές
που μεγαλώνει πιπιλώντας ξανά και ξανά
κλισέ και νέα
εσύ το αφήνεις, θεριεύει
 και σου κάθεται μια μέρα στο λαιμό”

fucked up, παράνοιες
προσπαθώ να μπαλατζάρω τις πλευρές
απ' τα γαλάζια τρίγωνα που με μαγνητίζουν
και δεν αντέχεις την αλήθεια τους
όπως κάθε φορά που με βρίσκεις
όταν στρέφεις το βλέμμα ψηλά
και γω σου ορκίζομαι
πως δεν γουστάρω ύψη
αλλά πτώσεις

          φοβάσαι           το μυρίζω

γιατί ανησυχείς
για την κεφαλή σου Πρόδρομε;
δεν θα το χάσεις το μυαλό σου
αν ήθελα θα το 'παιρνα
μόνο μ' ένα χορό μου
το θέμα είναι απ' το δικό μου
εγώ ν' απαλλαχτώ 
σε περιμένω και τσιμπολογώ 
βαριεστημένα
τους νευρώνες σου
κρύβοντας τους στην κωλότσεπη
μαζί με τις τζιβάνες.


βγάλε με απ' το ρόλο μου
                   βάλε με στη θέση μου
           πλιζ 
παγωμένη είμαι, όχι κουλ